کیمیاگر

اي كاش

2007-02-09T06:00:00.000-08:00

باز دوباره صبح شد

من هنوز بيدارم

اي كاش ميخوابيدم

تو رو خواب ميديدم

تصور كن تو ميتوني

2005-09-18T01:23:00.000-07:00

تصور كن ، اگه حتي تصور كردنش سخته

جهاني كه هر انساني تو اون خوشبخته خوشبخته

جهاني كه تو اون پول و نژاد و قدرت ارزش نيست

جواب هم صدايي ها پليس ضد شورش نيست

نه بمب هسته اي داره نه بمب افكن نه خنپاره

ديگه هيچ بچه اي پاش رو روي مين جا نميزاره

همه آزاد آزادن ، همه بي درد بي دردن

تو روزنامه نمي خوني نهنگها خودكشي كردن

...

جهاني رو تصور كن بدون نفرت و باروت

بدون ظلم و خودكامه ، بدون وحشت و طاغوت

جهاني رو تصور كن پر از لبخند و آزادي

لبا لب از گل و بوسه ، پر از تكرار آبادي

...

تصور كن اگه حتي تصور كردنش جرمه

اگه با بردن اسمش گلوت پر ميشه از سربش

تصور كن جهاني رو ، كه توش زندان يه افسانس

تمام جنگهاي دنيا شدن مشمول آتش بست

كسي آقاي عالم نيست ، برابر با همن مردم

ديگه سهم هر انسانه تنه هر دونه گندم

بدون مرز و محدوده ، وطن يعني همه

دنيا تصور كن ، تو ميتوني بشي تعبير اين رويـــــــــــــــــــا

سياوش قميشي

زوم نكن دو قدم برو جلوتر

2005-09-12T00:44:00.000-07:00

من تمام تلاش خود را ميكنم تا منظور خودم را به تو بفهمانم

و من سوژه را به قدر ذهن و زبان خود كوچك ميكنم كه بتوانم راحت درباره اش بگويم

و تو آنچه را كه ميخواهي از گفته هاي من برداشت ميكني

و براي دركش آن را به قدر ذهنت كوچك ميكني

واي بر حال سوژه چه قدر كوچك شده

گويي ديگر نيست

واي بر ما كه براي فهميدن چيز يا كسي درك خود را بالا نميبريم و متاسفانه سوژه را كوچك ميكنيم

چه كادر مسخره اي

عرش و منزل خدا

2005-09-07T07:10:00.000-07:00

دوستي مرا خطاب قرار داد و پرسيد : عرش كجاست ؟ چند دقيقه اي سكوت كردم و بعد خواستم آنچه را كه به من هم گفته بودند بازگو كنم ولي زبانم هيچ تلاشي براي بيان نداشت

شايد بدانيد كه گروهي از آدميان براي رفتار خود از نيم كره چپ مغز خود مدد ميجويند و گروهي ديگر از نيمه راست مغزشان ، ولي عده ي كمي هم هستند كه به طور نصف از هر دو نيمه تمناي مدد ميكنند . گروهي كارهايشان بر پايه احساس و عاطفه شكل ميگيرد كه دليست و گروهي بر پايه منطق و حساب و كتاب ، ولي همان گروه سوم يكسره در تصميمات خود دو نيمه را به جنگ و جدال وا ميدارند تا يكي غلبه كند و راهكارشان بر آن منوال اعمال شود . از اقبال بد يا خوب بنده از همان گروه سوم هستم كه البته افتخار نيست و فقط نوعي است . چون دو نوع ديگر معمول و عادي

از اصل كلام دور نميشوم و همان طور كه متذكر شدم در جواب آن دوست مردد بودم كه چه بگويم

راستي عرش كجاست ؟ آيا با منطق مان به آن بنگريم و آن را ورا و فراي عالم بيان كنيم و بگوييم جاييست بالاتر از تمام ارتفاعات هستي كه بسيار خلوت است و تنها كس آن كسيست كه خداست و خالق تمام و كمال

خير به نظر بنده هم ريشه در عقل دارد و هم ريشه در قلب و احساس ، اگر به چشم عقل به آن بنگريم جاييست مرتفع به تمام عالم ، جاييست كه براي دخول ، اوج گيري بلندي از سعود ارواح ارجمند را خواهان است و به ديده دل همواره جاييست در عمق ، جايي در انتهاي دلي كه در تن همان ارواح خوب ميتپد ، جايي كه با فرود آمدن در خود و احساس خويشتن شناسايي ميشود و در آخر فقط همين را مكتوب كنم كه

آنجا جاييست در دو جا در بلنداي قله ي تمام هستي و باز در عمق وجود هر كس و منزل خدا را جايي جز در عمق وجود خودمان و اوج وجود عالم نميتوان جست

رهبر

2005-09-06T01:13:00.000-07:00

اگر تاملي كوتاه در افكار مردمان داشته باشيم خواهيم دانست كه هر فردي به استدلال و منطق و ديد شخصي خود براي خويشتن دين و مذهب و قواعد و ضوابطي در رابطه باجهان و هستي و آفرينش و هر چه در اوست دارد كه مانند رد انگشتان حتي هيچ دو نظري در جهان يافت نميشود كه يك سان و بايك جرم و حجم باشدولي چگونه است كه گاه نظري در خفا ميميرد و گاه شخصي ادعاي پيامبري و رسالت و يا امامت و رهبير ميكند و پيرواني به دور خود گرد مياورد؟خوب كه گمانه زني بر رفتار اين اشخاص ميكني در ميابي راز موفقيت و به زباني ساده تر راز خوب رهبر شدن اول اين است كه آنچه خود به عنوان ضابطه و يا راه خير و استدلال و منطق درست بيان ميكني پيشاپيش ديگران خودت بپذيري و دوم آنكه خود به گفته خود عمل كني و آنچه بر زبان مزه ميكني در زير فشار دستان خوب بيازمايي و پيش روي آناني كه تو را الگو قرار داده اند نمونه ي عملي از يك راه و روش بياوريكه آنان با مشاهده تو بدانند كه پايان اين راه به كجاستپس بدان كه هميشه چشماني به سوي ماست

از زبان دوستان

2005-09-04T00:57:00.000-07:00

سلام
اولين جلسه ی هيئت مؤسسين انجمن وبلاگ نويسان استان قزوين ديروز برگزار شد ٬ با حضور ايشون ٬ ايشون ٬ ايشون و من ! نفر پنجم هم که ايشون باشن ديروز غايب بودن . خوب بود ٬ همه چی خوب بود .... اگر چه فضای مناسب در اختيار نبود و اجباراً اين جلسه ی اولی توی کافی شاپ برگزار شد ٬ اگرچه توی کافی شاپ يه کوچولو آلودگی صوتی بود ( اين طرف آهنگ های Scorpions پخش می شد و اون طرف يه عده داشتن فوتبال تماشا می کردن ! ) .... با وجودِ همه ی اين اگرچه ها ٬ باز هم همه چی خوب بود . اساسنامه ی انجمن تقريباً تنظيم شد و قراره که به سازمان ملی جوانان ارائه بشه و بعدش انجمن شروع به کار می کنه ........... کلی برنامه داريم ... کلی کارها قراره بکنيم ... شايد سخت باشه ٬ اما اين جمع چهار نفره که ديروز به قول آقای خسروی تمرين دموکراسی می کردن ٬ قراره که همه ی برنامه هاشونو عملی کنن

http://www.niloofar84.persianblog.com/ از طرف

محمد تاج احمدی
جمعه ای که گذشت جلسه ای با حضور وبلاگ نویسان برگزار شد که طبق روال جلسات قبلی یک نفر غائب بود (لازم به ذکر است که غیبت حداقل یک نفر از اعضا جزو مرسومات واجب جلسات ما شده است،انقدر که اگه تمام اعضا حاضر باشن جلسه برگزار نمیشود!) . قبل از هر چیز عاری از هر تعارف و ریا ممنونم از دوستانی که برای اولین بار در جلسه حضور پیدا کردند (چون تجربه دعوت کردن بسیاری از وبلاگ نویسان متععدد و متشخص به این جلسات را دارم این را میگویم که گاها برخی از ایشان حضور در این جلسات را نوعی ریسک تلقی میکنند که الحق و والانصاف بنده به ایشان حق میدهم ولی خب ای کاش انها که نیامده اند بروند از انها که امده اند بپرسند که جلسات ما چگونه بوده است انوقت اگر فاز داد بیایند.) .و معذرت میخواهم از اینکه محیط برگزاری جلسه زیاد مطلوب نبود.خب مشکل نداشتن محلی مناسب برای برای گفتگو جزو مشکلات اصیل کلیه تشکلهای مدنی در شرف تاسیس بوده وهست.که باید یه جورایی باهاش ساخت.در باب جلسه هم باید گفت که مسائل نسبتا زیادی مطرح شد و توافقات مناسبی حاصل شد.به نحوی که اگر ما به وعده هایمان به موقع عمل نمایئم(که تقریبا نمائیدیم) و سازمان (فعلا) جوانان هم به موقع به وعده هایش عمل نماید (که فعلا چندان به موقع عمل ننمائیده است) در اینده یی که چندان هم دور نیست مجمع عمومی برگزار خواهد شد .در هر صورت امید است که این جلسات سر آغاز ایجاد (شایدم ابداع) رسمی خوشایند باشد برای تعامل و ارتباط بیشتر وبلاگ نویسان تا ازآن استفاده بهینه برده و سطح کاریشان را که همانا وبلاگ نویسی است بالاتر ببرند(همه بگویند ان شاالله)
http://www.www.hooliganboy.blogspot.com/ از طرف

وا بسته گي

2005-08-12T08:44:00.000-07:00

پرنده حرف قشنگي زد ، به دلم نشست
گفت پرواز كن تا از وراي هر چيز بنگري
تا آن را زير و زبر كني تا خوب بداني كه چيست
آمدم كه بنگرم
پس نگريستم تا خوب ببينم
كه بدانم چيست زير و زبرش كدام است
در فكر خود چيزهايي از آن نگرش نسيبم شد و لذت بردم
ديگر پرنده پريد و در پريدن خود گفت
ميخواهم هجرت كنم
با افسردگي پرسيدم چرا
گفت آن گاه كه داشته ي خود را با تو قسمت كردم دلم به تو وابسته شد
و وابستگي رفتن را مشكل ميكند
پس بايد هجرت كرد كه عشق در نطفه بميرد
گفتم من هم به تو وابسته شدم
گفت زيرا تو با كلام من معاشقه كردي پس تو هم هجرت كن كه وابستگي بميرد

همين طوري سر كاريم

2005-07-22T22:16:00.000-07:00

يه موقع هايي كه وقت نمي كردم پست بزارم و آپديت كنم براي خودم بهانه ميگرفتم كه اي بابا خوب ايرادي نداره تو كار زياد داري و سرت شلوغ پلوغه يا اگه با دوستي قرار ملاقات داشتم نمي رفتم و براش بهونه مياوردم كه به خدا كار داشتم و سرم شلوغ بود

ولي الان يه مدتي هست كه آرايشگاه زياد ميرم و سرم خلوت خلوته البته به دلايلي سر كارم نيستم ولي نميدونم چرا هنوزم درست حسابي سر قرار حاضر نمي شم و خُودارد سال به خُدارد سال آپديت ميكنم خلاصه شرمنده

نميدونم شايد ما آدمها بعضي هامون همين طوري هم سر كار باشيم

پيشگفتار زرتشت

2005-07-03T01:44:00.000-07:00

چــنين گــفت زرتــشـت

اي اختر بزرگ ! تو را چه نيك بختي مي بود اگر نمي داشتي آناني را كه روشني شان مي بخشي ! تو ده سال اين جا به غارم بر آمدي اگر من و عقاب و مارم نمي بوديم تو از فروغ خويش و از اين راه سير مي شدي . ليك ما هر بامداد چشم به راه ات بوديم و سر ريزه ات را از تو بر مي گرفتيم و تو را بهر آن شكر مي گذارديم

از فرزانگي خويش به تنگ آمده ام و چون زنبوري انگبين بسيار گرد كرده ، مرا به دست هايي نياز است كه به سويم دراز شوند . مي خواهم ارزاني دارم و پخش كنم تا ديگر بار فرزانگان ميان مردم از نابخردي خويش شادمان شوند و تهي دستان ديگر بار از توانگري خويش . از اين رو مي بايد به ژرفنا در آيم ، همان گونه كه تو شامگاه مي كني ، بدانگاه كه به فرا پـشتِ دريا مي روي و نور به جهان زيرين مي بري . تو ، اي اختر سرشار

عــلي وار امير را انتخاب كنيم

2005-06-24T01:37:00.000-07:00

شايد احمدي نژاد بتواند مالك اشتر ديگري باشد كه سونامي اي در انقلاب اسلامي مان به پا كند كه بتواند مافـياي ثروت و قـدرت را به مـَــد خود متلاشي كند

شايد ما بتوانيم او را ياري كنيم

اي يــار مــن

2005-06-18T03:09:00.000-07:00

يار دبستانيه من

با من و همراه مني

چوب الف بر سر ما

بغض من و آه مني

حک شده اسم من و تو

رو تن اين تخته سياه

ترکه بيداد و ستم مونده هنوز رو تن ما

دشت بي فرهنگي ما

هرز تموم علفاش

خوب اگه خوب , بد اگه بد

مرده دلاي آدماش

دست من و تو بايد اين

پردها رو پاره کنه

کي مي تونه جز من و تو

درد ما رو چاره کنه

http://www.shazdeirooni.com/2005/06/blog-post.html

رومـئـو & ژولـيـت

2005-06-08T01:40:00.000-07:00

كـاش كـدورت ها عشـقـمان را نمي آلـــود

بدون شرح

2005-05-25T01:38:00.000-07:00

...

... تو را من چشم در راهم ...

...

نــيــاز

2005-05-10T06:48:00.000-07:00

نـدانسته را خواستن . آنگونه كه چون در دست رَسَد ، نيست . گويي نياز روح است . ولي بعد از دست يازيدن شايد هست و يا هيچ
يـكي خواهش كه تمايل ات بر آن است كه به تلاش ديگري برايت دست يافتني و ممكن گردد و آن را مالكيت يابي
آدينه آرزوها كه چون به تعطيلي كشانده شده رمقي براي جامه عمل پوشاندنش نداري
زردي روي از كم خونيت ، كه حال تنها تلاشيست براي بدست آوردن سرخي

عشق را عشق است

2005-05-06T02:05:00.000-07:00

شك مبر كه دوستت مي دارم و عشقي كه بر جريده قلبم از معشوقه گي ات دست خط مي آفريند و سياه مشق مي كند ، نه از بابت آن است كه تو خوب و نيك مـعشوقه اي ، بلكه تنها به خاطر اين است كه عشق ورزي را دوســت تر مي دارم

انواع كرم

2005-04-29T08:04:00.000-07:00

يه كرمهايي هست كه اندازه يه مگس هستن . قالب اوقات هم مي افتن به جون آدمهايي كه به قول معروف سبزه باشن . عوارض اين مدل كرما هم از اين قراره كه ، وقتي تو جون افراد مذكور افتادن ، شروع ميكنن به نيش و كنايه زدن به آدم . سر همه كارهايي كه تو عمرمون فكرشون رو هم نكرديم . آخه بابا اصلا عقلمون به اونجا ها قد نميداد
عاشقي بد درديه
يه مدل كرم ديگه هم هست كه قطرش خــيــلــي خــيــلــي كـلـفـتـه . وقتي بره به جون آدمها ، كه اكثر اين بيماران رو مذكر ها تشكيل ميدن ، آقا چشمت روز بد نبينه كه وقتي كرم رو استعمال كردن ديگه چشم ديدن آدم رو ندارن
حالا پشتت چند تا سي دي و صفحه و هويج بذارن كه مپرس
يه كرم ديگه هم هست كه تواين مدت روزه گرفتن وب نوشتم باهاش آشنا شدم ، كرم وبلاگه . ولي فكر نكنيد از اين ويروسها هست كه خواهر كامپيوتر رو مياره جلويه چشش ها ، نه
يه كرم خيلي كوچيكه كه زير پوستي عمل ميكنه ، و بيشتر مواقع خوابه ، ولي اگه يه مدت آن لاين نشي و پست نذاري ، بيدار ميشه و پايين و بالاتو يكي ميكنه ، راستشو بخاي من خودم قرباني همين كرم شدم
پس فعلا ســـلام تــا يــه خـدا حـافظي دـيگـه

پايان

2005-04-16T10:33:00.000-07:00

پايان آغاز دوره كردن خاطرات شروع
حركت و ادامه دادن
رفتن و رفتن
همچون روزگار بي وفا و بي تعهد
...
گويي امروز نيز شب رفتن من است و دقايق بدرود
بدرودي كه فاصله اي كم با درودش داشت
ولي از طي كرد اين كوته مسير شكايتي ندارم زيرا دوستاني را و كلماتي را خوب شناختم
دانستم ادب و فلسفه چيست و يا شعر چه بودست و من گمراه بودم
حال شما را با آن دوستان و اين كلمات به مسخره گرفته شده بايد تنها بگذارم
و از خدا خواهان آنم كه شما را بياموزد كه در اين بي كاره بازار كارمندان را كاري نباشد
پايان

عـــــادت

2005-04-05T00:47:00.000-07:00

بياييم عــادت كنيم كه

ديگر به هيچ چيز عــادت نكنيم

كفش بدون پا

2005-04-03T07:59:00.000-07:00

بسيار ناراحت اين بودم كه كفشهايم پاره است
تا زماني كه
چشمانم بر مردي افتاد كه پا نداشت

بدان که آزادی ... پس ... بدان که چه میکنی

2005-03-29T22:13:00.000-08:00

به قول سارتر آدمی محکوم به آزادیست و به قول کوئیلو آزادی تنها آزادی در انتخاب است و بس

آنگونه که من خود همسر ، نوع پوشش ، دوست و معشوقه ، خدا و فرمانبردار و فرمانروایم را انتخاب میکنم و پس از آن انتـخاب آزادانه ، تنها موظف به انجام دادن آنم

اگر انتخاب آزاد خودم را به ثمر رساندم در آن انتخاب به کمال مطلوب رسیده ام و اگر از آن هیچ ثمری نسیبم نشد ، هیچ نکرده ام و تنها زمان را به قتل رسانده ام ، پس هیچ نیستم جز قاتل زمان و معیار

ولی چه خوب بود طوری انتخاب میکردم که همسرم ، عاشق و معشوقه ام بود و دوستم ، فرمانبردار و فرمانروایم
آنجا بود که دیگر خدای خود بودم و چه خوب تر بود که در عین انتخابی آزاد و درست ، خود نیز متعهد بر انتخابهایم میکردم و با آن موارد انتخابیم به شکلی رفتار میکردم که گویی من خود انتخاب شده ام که انسان باشم

حافظ خوانی استاد معین بر بالین علامه دهخدا

2005-03-24T07:24:00.000-08:00

لحظاتی چند به سکوت گذشت استاد پیر هر چند لحظه یکبار به حالت اغماء فرو میرفت و باز به حالت عادی بر میگشت در یکی از این لحظات ، لبان دهخدا سکوت سنگین را شکست و گفت : که مپرس
باز چند لحظه سکوت برقرار شد و دهخدا مجدداً گفت : که مپرس
در این موقع آقای دکتر معین پرسید : منظورتان شعر حافظ است ؟
دهخدا جواب داد : بله
دکتر معین گفت : مایل هستید برایتان بخوانم ؟
دهخدا جواب داد : بله
آنگاه دکتر معین دیوان حافظ را برداشت و چنین خواند
درد عــشـقـی کـشیـده ام که مپرس
زهر هجری چشیده ام که مپرس
گــشـــتـــه ام در جـــهـان و آخـر کــار
دلـــبـری بـرگـزیـده ام کـه مـپـرس
آنــــچــنــان در هــوای خــــاک درش
مـی رود آب دیـده ام که مـپـرس
من به گوش خود از دهـــانــش دوش
ســخــنــانی شنیده ام که مپرس
سوی من لب چه می گزی که مگوی
لـــب لــعـلـی گـزیده ام که مپرس
بــی تـــو در کــلـبـه گـدایـی خـویــش
رنـــجــهــا کــشـیـده ام کـه مپرس
هــمـچـو حــافــظ غـریـب در ره عـشق
بــه مــقـامی رسیده ام که مپرس
از آن احظه به بعد دهخدا به حالت اغماء فرو رفت و روز بعد جان سپرد

برگرفته از روزنامه جام جم

سال نو مبارك

2005-03-22T04:11:00.000-08:00

اگر بخواهي ميتواني خروس باشي
در غير اين صورت دنبالم بيا

كسي باور نكرد

2005-03-18T21:24:00.000-08:00

چه كسي باور كرد جنگل جان مرا آتش عشق تو خاكستر كرد

پيداست ؟

2005-03-16T19:39:00.000-08:00

امروز آناني بر چشم جاي دارند كه از مال دنيا جيب خود پر كرده اند و تنها شك زندگي شان اين است كه تلفن همراهشان به كمر ببندند و يا آويزان گردنشان كنند
اينان دقيقا همان دسته اند كه دكارت حرفشان را ميزده ، كه چون شك ميكنند مي انديشند و چون مي انديشند ، پس هستند
آري امروز بودن تنها مختص به مال داران است و كمتر مال دار و سواري را از حال پياده خبر است ، حال بگويم كه من مملو از ثروت عشق هستم يا بگويم كه اوج احساسم و يا دوستت دارم و ديوانه تو هستم ولي پياده ام
آنگاه تنها ميشنوم كه طرفم ميگويد مدتي طولاني وقتم تلف كردي كه بگويي ديوانه اي ، از كلامت كاملا پيداست

به اميد بهار

2005-03-11T20:21:00.000-08:00

ابر چشمانم به شستن گناهانت خواهند گريست
ولي
ديگر بر كدام خاك باران زده تيمم خواهي كرد

كه چنين كثافاتي را بشوراند

تـراژدي نـارنـجـك

2005-03-07T00:42:00.000-08:00

ضامنم كشيده شده
طوفان زمان حريصانه ميچرخد و ميگذرد
و من به گوشه اي از پياده رو بشر
در بين تراكم جمعيت خواهم ماند
كه صداي انفجار شادي با تحويل سال
آسمان روستايمان را بدرد
و آن روز
پياده رو سكونتم غرق خون خواهد بود

كــــوچــه

2005-03-02T13:34:00.000-08:00

بي تو مهتاب شبي باز از آن كوچه گذشتم
همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم
شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم
شدم آن عاشق ديوانه كه بودم
در نهان خانه جانم گل ياد تو درخشيد
باغ صد خاطره خنديد عطر صد خاطره پيچيد
يادم آمد كه شبي با هم از آن كوچه گذشتيم
پـَر گشوديم و در آن خلوت دلخواسته گشتيم
ساعتي برلب آن جوي نشستيم
تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت
من همه محو تماشاي نگاهت
آسمان صاف و شب آرام
بخت خندان و زمان رام
خوشه ي ماه فرو ريخته در آب
شاخه ها دست بر آورده به مهتاب
شب و صحرا وگل و سنگ همه دل داده به آواز شبا هنگ
يادم آيد تو به من گفتي از اين عشق حذر كن
لحظه اي چند بر اين آب نظر كن
آب آيينه ي عشق گذران است
تو كه امروز نگاهت به نگاهي نگران است
باش فردا كه دلت با دگران است
تا فراموش كني چندي از اين شهر سفر كن
با تو گفتم حذر از عشق؟ ندانم
سفر از پيش تو ؟ هرگز نتوانم
روز اول كه دل من به تمناي تو پر زد
چون كبوتر لب بام تو نشستم
تو به من سنگ زدي , من نرميدم , نگسستم
باز گفتم كه تو صيادي و من آهوي دشتم
تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم
حذر از عشق ندانم نتوانم
اشكي از شاخه فرو ريخت
مرغ شب ناله ي تلخي زد و بگريخت
اشك در چشم تو لرزيد , ماه بر عشق تو خنديد
يادم آيد كه دگر از تو جوابي نشنيدم
پاي در دامن اندوه كشيدم , نگسستم ,نرميدم
رفت در ظلمت آن شب , شبهاي دگر هم
نگرفتي دگر از عاشق آزرده خبر هم
نكني دگر از آن كوچه گذر هم
بي تو اما به چه حالي من از آن كوچه گذشتم
فريدون مشيري

خدا در آيينه ها

2005-02-28T00:15:00.000-08:00

تو تمام آينه ها را ميشناسي و هر تصويري به جز تو در تمام آيينه ها و اين تصاوير مجازي كه آدمي را ساخته و پرداخته كذبند ، زيرا شكل كامل فقط تويي و بس ، و ديگر هر چه تصوير است مجازيست زيرا همه ما جز انعكاس تو هيچ نيستيم و آيينه را آفريننده اي جز تو نيست و چه بد فكريست كه ما در انتظار رسيدن به تو وقت خود به بطالت صرف كنيم ، زيرا بي معنا مينمايد كه تصوير و انعكاس روزي به شكل برسند و مجال اين مسئله ميسر نيست جز زماني كه فاصله كانوني را تغيير دهيم ، ولي باز چه سود كه اگر اين شود ، تصوير تنها وارونه خواهد بود و در اين تنهايي هيچ وجه اشتراكي نيست مگر عاشق شدن من و ديگر تصاوير را ، كه تو هم خداي من ، تنها معشوق باشي زيرا شكلي و من عاشق تنها تصوير وارونه و مقابل تو

رنگ راي

2005-02-24T13:34:00.000-08:00

ساعت شش و بيست و نه دقيقه بعد از ظهري سرد به اسفند بود . پسرك كنار چهار راه بر روي پله اي ايستاده بود و براي فرار از درد انتظار با همان يك دقيقه باقي مانده از زمان قرارش با دخترك از شصت به سمت صفر ميشمرد . كم كم باد سردي شروع به وزيدن كرد و پسرك لاجرم يك دستش را در جيب شلوارش فرو كرد ولي دست ديگرش به نخ سپيدي گره بود كه امتدادش به آسمان بادكنكي سرخ را از سقوط به قعر آسمان حفظ ميكرد ، مدتي گذشت بالاخره سر و كله دخترك پيدا شد ، او هم بادكنكي به دست داشت ولي به رنگ آبي كه به دنبال جو آبي آسمان احساس پرواز را بلند ميخواند
آنها دست در دست هم فشردند و لـي لـي كنان مسير خيابانها را بي دغدغه طي ميكردند و هر چند گاهي به نگاهي مشترك لبخندي مشترك غنچه لبانشان را شكوفا ميكرد تا لحظه اي كه پسرك از رنگ بادكنك دخترك سوال كرد و دخترك بي هوا بادكنك پسرك را گرفت و هر دو را به آسمان رها كرد
شصت ثانيه بعد كالبد بي جان پسرك را به اتاق عمل بردند و قلب اين جسد و لاشه را به پسر بچه اي كه از ناراحتي قلبي رنج ميبرد اهدا كردند
چهار روز پس از اين ماجرا پسرك همان پسر بچه بود كه ديگر بادكنك قرمز فقط در قلب خود حفظ مي كرد و در دست ريسمان بادكنكي داشت كه سپيد بود و دست در دست همان دخترك گره كرده بودند و لـي لـي كنان ميرفتند

نــــامــه

2005-02-23T13:34:00.000-08:00

دوست خوبم ديوانه پس از خواندن مطلبي در وبلاگم با عنوان براي تو كه چندي پيش نوشته بودم نامه اي برايم فرستاده كه جالب دانستم گوشه اي از آن را باز گو كنم زيرا من از زبان عاشقي ديوانه كه كور است نوشتم و گمان كردم ديوانگان يكسر كورند ولي ديوانه اي بر فكرم نگاشت كه معشوق هم خود توان عاشق بودن دارد و تو سعي بدار كه در اين افكار يك شكل و دست نخورده و سالم ديوانه باشي ولي عاشقي ديوانه كه هيچ كور نيست و آيينه ايست كه فقط و فقط معشوق را انعكاس ميبخشد

*****************

سلام دوستم کيمياگر
همواره لطف و ابراز محبتت را ميتوان يافت اما ميخواهم به لطافت بيانت اين نثر زير را برايت بفرستم تا ياد از من باشد
ديوانه
اول از برای نيچه خواستم بنويسم برايت که ديدم بايد به خيلی از چيزهايی که من و شما اعتقاد داريم پشت کنيم پس با دل مينويسم تا شايد بيان هم آوايی آدميتی نو باشد
با باران ديدش
با بوی نم خاکهايی خشک
به استشمام رايحه دوست داشتنش رسيدی
اما واقعا او نيز آمده تا با تو باشد
آمده تا در جريان باران فقط با تو باشد
يا
بعد از جنبش باران نيز به تو پيوندد
تو باش تا او نيز او باشد
اما هردو ميتوانيد آدمی باشيد تا انسان بودن را در کنار هم با الفت آدميت بينيد
ديوانه

م ن

2005-02-22T18:18:00.000-08:00

زندگي زيباست به شرط آنكه من زيبا بنگرم
صداي تراكم جمعيت ، صداي سكوت مطلق زيباست وقتي من زيبا بشنوم
پيكر سرد تر از من معشوق گرم است وقتي من خود را سرد تر از نداشتن معشوقه ام بدانم
خداي من بزرگ و متعاليست آنگاه كه من به دنبال بزرگي و تعالي كسي باشم
و من هيچ خدايي ندارم آنگاه كه خود به كمال خدايي رسيده ام
و من تنها منم
مني كه نه از اوج غرور بيانگر ميشود بلكه آن مني كه كمال رسيدن و طي كردن است
آري آدمي چنان خالق شرايط است كه گويي هر انساني انا الحق گويان است

سكوت

2005-02-21T13:26:00.000-08:00

چون سرم را با تيغ زده ام اكسيژن بيشتري به مغزم نفوذ ميكند و از همين روست كه عقلم سرما خورده و اين سرماخوردگي بلاي جانم به هر جمع و محفلي گشته و روحم را به شدت زخمي كرده ، يك بار كه دو تن از دوستانم را به جمعي در كنار هم نهاده بودم ، يك تن شان يك تنه و بسيار مودبانه مرا فرمود خفه شو ، من هم بي معطلي پذيرفتم زيرا نه در كلامم عشوه و نازي نمايان بود كه دلربايي كند و نه ابروان پيوندي ام را خداوند متعال كماني آفريده بود كه ابرويي بالا برم ، ولي آن تن ديگر كه اصلا دلگير خفه شدن من نشده بود يك تنه همه اين كارها را حتما ميكرد كه آن ديگري با چشماني خيره و گرد شده او را ذل زده بود ، كاش ... بگذريم
تصميم گرفته ام از فردا روزي دو وعده و در هر وعده سه قرص آنتي هيستامين مصرف كنم كه اگر چه سرما خوردگي عقل ما شفا پيدا نخواهد كرد چه بهتر كه حداقل صداي فرفر آب ريزش فهممان ديگر عقول سالم و دست نخورده و بكر را نيازارد ، ولي از تو خواننده ام شرمنده ام ، زيرا من يك وعده قرصهايم را صبح و وعده دومش را ظهر ميل ميكنم و با شرمندگي فراوان بايد بگويم براي شبهايم قرصي نميخورم و بد تر از آن اين كه فقط شبها مينويسم

حركت

2005-02-20T13:28:00.000-08:00

هر جامعه اي كه انقلابي را باعث ميشود ، گوياي آن است كه به بلوغ فكري و تصميم گيري جمعي رسيده و صلاح و درست كار را خود ميداند ، ميداند كه اين مسئله در بطن جامعه ما شكل گرفته و نسل قبل ما به پشتوانه بلوغ خود به اعتراضي جمعي مملكت خود را به فرمانروايي دموكراسي بنا كرده است
ولي امروز كه چندين سال از آن حماسه ي ملي گذرانده ايم در نسلي ناكام غوطه ور مانده ايم و در ورطه ي سالاري ديگران ، شيوه پدر سالاري ها و مادر سالاري ها و هرزگاهي فرزند سالاري هامان ، كودكيمان را تنها باز سازي كرده ايم ، كه يكسر بيان ديكتاتوري و فرمانروايي و فرمان برداري هامان است و ديگر جامعه بر حول حكومت توده مردم نميگردد و تنها اميد به آن داريم كه ناجي آزادي مان از غرب طلوع كند و ديرينه كهن مان را زير نبضان خستگي هامان خُـرد كند
آخر مگر نميدانيم كه هر قوم و ملتي دموكراسي خود را تنها ميتواند داشت ، كه اينگونه به سبزي چمن همسايه غبطه ميخوريم ، مگر نه اينكه آدمي از بـُـعد توده ملت واژه انسانيت را در خور و شايسته خود ميكند
پس به تافته خود جدا نبافيم و سعي بر آن داريم كه هر اعتراضي را به هر شكل و شمايل در قالب و كالبد عـُـرف و عِــرق ملي خود ريخته و تنها بلوغ اجتماعي مان را به تصوير كشيم ، اما با تحصيل و علم تاريخ گذشته و ضربات و حركات پيش آمده

سخن

2005-02-17T11:29:00.000-08:00

نازنينم ، روزگاري بلند انتظار باران كشيده ام ، ولي ابري سياه نويد بارش آبي نداد تا روزگاري كه به غربت ، طغيان ابرها را لگام زديم و در پهنه خيابانهاي بي كسي تنها تو را ديدم كه خيس و تـَـر كنارم راه ميرفتي
از آن روز لذت دوباره خيس شدن را تا اينجا با خود آورده ام كه شايد دوباره به نگاهي ، خيس از گرماي بودنت باشم
و آنگاه فرا رسيده و ابر مهربان و باراني ، ديگر به آشنايي ، آغوشم مي كشد ، ولي مهربانم باور كن زبانم براي بيان عشق و دوست داشتنت قاصر است . زيرا دست و پاي خود به اين باران گم كرده ام و فقط چهره به آسمان نشانه رفته ام و با چشماني بسته قطرات باران را نويد فرود آمدن بر صورتكم ميدهم ، كه شايد تازه بتوانم با خوردن هر قطره بر چهره ام لذت دوست داشتنت را دوباره بشمرم

عشق حسيني

2005-02-15T14:32:00.000-08:00

اي عاشقان سپيد بپوشيد كه كفن پوش كربلاي امروزتان باشيد ، اينجا همان صحراييست كه خير و شر به جدال تدارك ديده اند ، واعظ و طبلي نياز نيست ، آخر صداي حق هميشه بلند است اگر تو گوش شر نداشته باشي و اگر كلامت در پي گفتن عاشقي ديگريست و خود تنها راوي داستاني ، خوب بدان كه عاشقان چنان عاشقي پيشه ساخته اند كه حال شهره شهر باشند پس ديگر نيازي به روايت تو نيست ، ديگر نياز نيست تو بگويي كه نينوا را ابراهيم هاي فراوان يافت ميشده كه فــرزند به آسمان بر افراشته اند ، چون بيرقي كه به ضرب تير نامردمان خونين باشد
آري حلال كار تو تنها همين باشد كه به ياد آن شب وصال عاشق و معشوق در تيمم خاك خون آلود كارزار جرعه اي مي ز چشم فشاني بر خاك

بـــابـــا نــــان داد

2005-02-14T02:59:00.000-08:00

تعنه

2005-02-11T03:47:00.000-08:00

زوال و ناكامي در زندگي ، درد نكرده ها و افسوس نداشته هاي روحاني ، آدمي را چنان غرق در خواهش و تمنا به حواس پنجگانه خود ساخته كه ديگر كوتاه مجالي هم براي دوستي با عوالم روحاني اش نيست
به روزگارم چه خوب دوستاني ديده ام كه در خوردن و آشاميدن روي گاوان شرمسار ساخته اند و كمر به سان كُـنده اي به سن پدر بزرگم پرورش داده اند ، كه مجال محبت ما را براي حلقه كردن دست به كمرشان ديگر نيست و باز دوستاني به دورمان يافت ميشوند كه در بودن به فكر تمام لذايذ چون خوكان و خروسان چون سگان هار آب از لب و لوچه آويزان كرده اند كه گويي تنها فعل روي زمين ايشانند و در پوشش چنان خود به ماده ميآلايند كه شايد از بوي اُتوي لباس شان بوي كافور مرگ را از خاطر برند و در كمال پُــر رويي و جسارت عقل خود را عارف و روحاني جاي ميزنند كه گويي در مُــراقبه و پرواز ارواح سنگين بارشان زبر دست و ماهر بوده اند ، ولي آدم يك كره خاكي دوست به دور خود ميتواند داشت كه در بين اين دوستان و آشنايان هستند دوستاني كه در پي دانستن به هر دري ميزنند و به گاه آغوش كشيدنشان بوي جوهر كار شايد مشامت بيازارد ، ولي بايد به سبيل غيرتش بوسه زني كه در عين بي سني چون مردان كار پيشه ساخته و نه ولگرد خيابان هاست و نه دزد انيس و ناموس و نه لاف زن عقل و دانش و نه واعظ منبر عرفان

بن بست عدل

2005-02-08T08:09:00.000-08:00

بـاز بـوي بـاورم خـاكـسـتـريـست

صفحه هاي دفـتـرم خاكستريست
پـيـش از ايـنـها حال ديـگر داشتـم

هـر چـه مـيـگـفـتـنـد بـاور داشـتــم
پـيـل ها زهـر هَـلاهِـل خـورده اند

عـشـق ورزان مُـهـر بـاطـل خـوردند
باز هم بحث عقيل و مرتضي ست

آهـن تَــف ديـده مُــــولـا كـجـاسـت
نه فـقط حرفي از آهن مانده است

شمع بيت المال روشن مانده است
دسـتـهـا را بـاز در شـبـهـاي سـرد

هــا كــنـيـد اي كـودكـان دوره گـــرد
مـژدگـانـي اي خـيـابـان خـوابـهـا

مــيــرسـد تـه مـانـده بـشـقـابـهـا
در صُـفـوف ايـسـتـاده بـر نــمـاز

ابـن مُــلـجـمــهـا فـرا و ا نـنـد بـاز
سر به لـاك خويـش بُـرديد اي دريغ

نـان بـه نـرخ روز خـورديـد اي دريـغ
گـيـر خــواهـد كـرد روزي روزيـت

در گــــلـوي مــــال مـردم خـوارهـا
من بـه در گـفـتـم ولـيـكن بـشـنوند

نـكـتـه هـا را مـو بـه مـو ديـوار هـا
بـا خـودم گـفـتـم تو عاشق نيستي

آگــه از سِـر شـقـايـق نـيـسـتـي
غـرق در دريـا شـدن كـار تـو نـيست

شـيـعـه مـولــا شـدن كـار تـو نـيـسـت

گربه

2005-02-05T22:31:00.000-08:00

گربه هايتان بُـكشيد و بسوزانيد كه ديگر حتي كوتاه زماني هم با خاطر مَلوسشان به حيله و فريب روحتان نيازارند و در عوض دوستاني رفيق گرمابه و گلستان سازيد كه به حمام دلاك چرك بدنتان باشند و زشتي و بدي از تنها تان زدايند و به گلستان بلبل خوش الحان گُــل كــرده گي هاتان شوند و گلبانگ دوستي شان عالم حسود را بسوزاند

چرا حافظ حافظ است ؟

2005-02-04T06:31:00.000-08:00

حافظ از كلمات چنان سود برده كه به شعرش از خـَم زانوي ياري به خـُم مـِي ميرساندت و به چـَه يوسف وار مياندازدت كه چـِه عاشفانه بر عرش كبريا ره يابي و اين بدان معنا نيست كه كلماتي چون خـَم و خـُم و چـَه و چـِه و گـُل و گـِل قـدرتمند اند زيرا كه لعبتي چون حافظ بايد زيست كرده باشد كه كلمات به يك شكل نوشتاري هزاران شكل برداشت داشته باشند و اين مَـثَـل در حافظ خلاصه به ايهام و جناس نيست ، زيرا كه او اوج خلاقيت است و چه زيبا غزل سرايي ميكند و چه زيبا خود را درك ميكند و زيباتر و رندانه تر خود را به خوش خواني دعوت ميكند و ميگويد كه
غزل گفتي و دُر سـُـفتي بيا و خوش بخوان حافظ
كــه بــر نــظـم تــو افـشانـد فـلـك عَـقـد ثـُـريــا را
آري حافظ همان حافظه ماست كه گاه عارفانه ميسُـرايد و گاه عاشقانه ، گويي گاه مولوي است و نغمه
مــرغ بــاغ مـلـكوتـم نـيـم از عـالم خـاك
دو سه روزي قفسي ساخته اند از بدنم
سر ميدهد و گاهي چونان سعدي تضمين عشق ميكند كه
گوييند روي سرخ تو سعدي كه زرد كرد
اكسير عشق بر مِسَـم افتاد و زَر شدم
آخر مگر ميشود كه عارفانه بپرستي ولي عاشق نباشي ؟ چشم خـُمار ببيني و خود خُـمار نباشي ؟ ديده ببازي ولي نظر باز نباشي ؟ آري اين و آن نميشود پس پرونده گناهكاري حافظ مَـخدومه است و به گفته خود لسان الغيب
در كــوي نـيـكـنـامـي مــا را گـذر نـدادنـد

گـر تـو نـمي پـسندي تـغـيـيـر كن قضا را

مهماني آدم

2005-02-01T08:37:00.000-08:00

چشم باز كردم و خود را در اتاقي يافتم كه پشت به در ورودي در حال حركتم و به جلو گام بر ميدارم ، هيچ نمي دانم با زور به اينجا آمده ام و يا اتفاقي ، شايد هم خود خواسته ام ؛ ولي هم اكنون فقط از اين اطمينان دارم كه هر روز به در خروجي نزديك تر ميشوم
نميدانم هدف از اين ورود و خروج چه بوده و من كه بوده ام ، آيا مَـنم مَـني مهم بوده و يا اعتباري نداشته ولي باز خوب ميدانم كه مَن هاي زيادي در اين اتاق آمده اند و بسياري شان رفتند ولي عده اي همچون من هنوز به اين اتاق هستند
عده اي در اين بودن بسيار حريص به اجسام اين منزل گام بر ميدارند ، مگر آدمي در حين يك مهماني كوچك وسايل ميزبان را به يغما ميبرد ؟ نه اين ممكن نيست زيرا ميزبان اين خانه دندان گرد تر و زيرك تر از اين حرفهاست ؛ بگذريم جالب اينجاست كه عده اي در حدس و خيال پشت ديوارهاي اتاق خود را ديوانه كرده اند ، و عده اي ديگر خود را به وراي منزل حال آگاه ميدانند و ميگوييند در كتابمان نوشته ، باشد ما قبول كرديم كه اينگونه است ولي آنان چنان سخن ميرانند كه گويي چندمين بار است كه به اين مهماني خوانده شده اند ، ما كه اولين بارمان است
اما در اين مجال حرفم حرف تعنه و كنايه نيست و فقط به بيان اين آمده ام كه مايي كه به مهماني حال خوانده و از روي حوس و شايد اتفاقي از آنجا رد ميشديم و گفتيم سري بزنيم و باز شايد پدرمان آخر شبي حوس مهماني كرده و ما را سر زده به اينجا آورده بهتر است چطور مهماني باشيم كه بعد از رفع زحمتمان ميزبان و ديگر مهمانها اگر روزي به خانه اي ديگر با ما برخورد داشتنند با آغوش باز پذيرايمان باشند ؟

قالب شما چيست ؟ ادبي

2005-01-30T09:48:00.000-08:00

بسياري انديشه بر آن دارند كه اگر چار كلمه قلمبه و سلنبه در متني حال يك خطي و يا پنج خطي كه از اين هم پا فراتر نخواهد گذاشت بكار برند و يا درباره گـُل يا عشق و زيبايي بنويسند و از كلمات عاميانه و كوچه بازاري استفاده نكنند وبلاگشان نام وبلاگ ادبي به خود خواهد گرفت ، اما اگر منظور از ادبي همان گونه نوشتن است كه در حيطه قواعد و دستورات ادبيات و زبان فارسي مان ميگنجد بدانيد كه اين ادبي نوشتن نيست و فقط سعي در خاص نوشتن است ؛ اما ادبي نوشتن در قالب و شكلي است كه خود عِلميست به نوشتن كه بسياري از ما بيش از يك بار به گوشمان نرسيده و آن هم در دوران دبيرستان بوده و بس و حال همان هم به دست فراموشي سپرده ايم ، بسيار دوستان ديده ام كه وبلاگ خود وبلاگي ادبي دانسته اند ولي از ادبي نوشتن تنها با ادب بوده و بي ادبي ننوشته و نه يك ايهام و مراعات نظيري و جناسي به هر شكل و رديف و قافيه اي نداشته و بدتر آن كه از دوستاني شعر به وبلاگشان ميخواني و هيچ آشكار نيست كه غزل سُـفته و يا مثنوي ، كمي فكر ميكني و ميگويي مثنوي در سه خط ؟ نميدانم شايد براي مزاح اينگونه شعر ميسرايند تا با هم بخنديم كه لااقل خنده مان با ادب باشد
به اميد روزي كه قالب خود بيابيم

در دست احداث

2005-01-28T08:53:00.000-08:00

دوش ديوانه شدم خانه به ويرانه كشيد

وبلاگ در دست احداث مي باشد خودتون رو ناراحت كننده نكنيد

بــــراي تـــــــو

2005-01-25T06:41:00.000-08:00

آنگاه كه خسته از اين آدمك هاي خوشبوي خوش لباس و بد سيرت و بد جنس به گوشه اي پناه ميـبـردم ، فكرم بدان خاكستر مـيــشد كه اين جمع در اين دنياي دُون و پست به دنبال چه مـيـگردند و در اين ورطه رفتن حرفـشان چيست !؟ پس بي رمق قلم به دست چون خنجري بر قلبم برگ هاي سپيد را خون آلود جوهر ميكردم ، كه شايد نوشته هايم جوهر دار باشد در اين حال و هوا صحت واژه گان به حرف و واج در گِل مـيـنشست و تمام فكرم گفتن ؛ بدين گونه روزها به شب مـيــسپردم تا آن دَمي كه مرا در ضيافتي و شبي به صُـبحي و صَـبوحي سپردي ، كه حال به حرمت آن شب ، حين نوشتن سعي بدان مـي كنم كه نه كلامي رتبه خود بـبـازد و نـه فهمي از كلامم نافهم شودولي خوب من خوب بدان كه هـيـچ احساسي بدون محرك متولد نمي شود ، امـا نازنين طفل عشق و احساس در قلبم زيست مي كند و تنها تو را مي خواهد كه زبان به ديدن و گفتن بگشايد و با احساس تر بنگارد

عدم ، بــدون نــقــطه سر خط

2005-01-21T07:33:00.000-08:00

در سرود الله ، عدم لال و لُـوس اسم كرد ، آمد و طرح آدمي در گِـلئ مس گرئ كرد ، اما دمئ كِـرد و كار آدمئ كار كرد و دل آدم هوائ حوا در سر داد و الله مردد در طرح سرود ، احساس مردك را حَـلال كرده آورد و او را وعده ئ مَـهرئ ماه روئ داد كه اعلائ احساس و سُــلاله ئ گرماي طلوع را در گِـل مِـئ آلود و مُـل سلوك آورده گُـله آورده و طلا را حَـلال دَم و دود آدم آورد و كار گِـل و گُـل طرح كرده . مِـئ و مُـل در هوائ آدم و حوا گُـر كرد
ولئ آدم و حوا را در هوس حرام ها و مار ها عِـلم داد ، اما عصاره ئ مكر و سالوس رَداها ، مار وار در گام طاووسئ هوائ مساعد و اعلاي كوئ عدم را هَـدر كرد و آدم و حوا در گور مكر و حسد مار طاووس سُـلوك در گودئِ حادئ حرام كرد
و مَـلال طلا و مس در گِـرد و گَـرد مار كرده آمد ، الله سر در سعئ در مساعده آورد و حال در مُـلك مِـلَـل و مردم ، در مكر و هوا و هوس ، در وصال مار و گرگ ، گام طاووس لكه دار كرده و دمار سرود عدم در گور حسد آورده و در مسدوده راه هر كس در كاسه گورئ رَداي مرگ كرده و مئ رود

سيب و سرقت

2005-01-19T07:29:00.000-08:00

به بازار مردي فرياد زنان از اموالش كه براي فروش آورده بود سخن ميگفت ، رهگذران هم بنا به شرايط ماليشان مقدار كمي از سيب هاي سرخ را مي خريدند و خوشحال به راه خود ادامه ميدادند
پسر بچه اي با چشماني ملتمسانه به قيافه مردك مينگريست و هرزگاهي از اعماق سينه مشام خود را به عطر سيب ها پر مي كرد ، كوتاه زماني درنگ كرد و با شتاب خور را به بساط مرد رساند و دستي به ميوه ها كشاند و تند دويد و ميوه فروش بي معطلي پيرو پسرك ميدويد
پسرك سراسيمه منزل فرار مقصد خود كرده بود و مردك مقصدش پسرك بود كه ناگاه كوچه به ناسازگاري با پسرك راه خروجي نشان نداد
پسر بچه با تني لرزان ايستاد و فقط چشمان خون آلود و سرخ مرد را خيره نگاه ميكرد ، مردك نزديك شد و جيب هاي پسرك را خوب گشت ولي كمتر چيزي دستش را نگرفت
پسر هيچ نميديد و تنها سياهي بود كه بر چشمانش ميرفت ، لحظه اي دست مرد را به آسمان ديد و بعد گرمايي پر اتهام بر چهره لمس كرد و نقش زمين شد
و سيب به تندي روحي كه هنگام مرگ جسم را رها مي كند از دست پسرك خارج شد و چون چرخ گردون چرخ زنان راه خود پيش گرفت و رفت

نونه خوشكيه

2005-01-18T01:26:00.000-08:00

ميان سالي ديدم كه با عصبانييت سوئيچ اتومبيلش را ميگرداند و به صداي ناله اتومبيلش لعن و نفرين را نسار آن فلاني ميكرد
چند قدمي دور شدم درب پاركينگي را نظاره كردم كه به نرمي گشوده ميشد و جواني با اتومبيلي گران از آنجا خارج شد و اتومبيل را به گوشه اي گمارد ، در همين حين كنجكاوي ها بودم كه حواسم به صداي گريان گنجشكي كه از سرما خسته بود از آن فكر پرت شد ولي به سرعت حواس خود را به آن جوان متشخص جمع كردم ، كمي به چشمانم شك كردم ، زيرا رنگ اتومبيل گران مايه اش را ديگر رنگ ميديدم ، كوچك تعملي كردم و به اين نتيجه رسيدم كه اين فلان مهندس دو اتومبيل به يك مدل در دو رنگ دارد ، بسيار خوشحال بودم كه مردان امروزي به حقوق همسرانشان چه خوب احترام ميگذارند و اگر حتي در رنگي اختلاف نظر داشته باشند هر دو رنگ را تهيه ميكنند
در اين فكر ديگر صداي التماس آن مرد را براي روشن شدن اتومبيلش و شايد لگنش را نميشنيدم كه ناگهان كودكي فرياد زد

...

دوستت داشتم

2005-01-14T06:17:00.000-08:00

ميخواستم دوستت نداشته باشم ولي آنقدر دوستم داشتي كه ديوانه ات شدم ، ميخواستم ديگر دوستت بدارم كه ديگر دوستم نداشتي و خود را تافته اي جدا بافته دانستي ، رفتي و مرا غرقه در خود و خاطراتت تنها گذاشتي و تنهاي تنها بر آن نا رفيقي خنده كنان گريستم
نازنينم آن روزها تو را بر خاك سرد قلبم به نرمي دفن كردم و در مراسم تدفينت سياه پوش و تنها گريستم تا امروز كه آمدي و مرا از اين سياه پوشي بيرون آوردي و من چه ديوانه وار دوباره دوستت دارم و حال كه ميايم بپرستمت تو مرا به بتي ديگر نويد ميدهي
نميدانم بايد باز تو را بپرستم يا بتت را ، ولي من تنها تو را به خدايي ميشناسم و اگر بخواهم پرستش ات كنم بايد دستورت بپذيرم و معبودت را بپرستم
ولي معبود تو را با دين ما كاري نيست و ما را با او هيچ كار نيست ، پس نه تو را ميخواهم و نه معبود بي بعد و نا ساز تو به هر سازي را ، دوست خوب اش بدرود

داخل پرانتز اين ملك فروشيست

2005-01-12T05:55:00.000-08:00

پدرم روضه رضوان به دو گندم بفروخت

من چرا ملك جهان را به جويي نفروشم

عزيزم باش

2005-01-11T06:49:00.000-08:00

عاشق شدم و معشوقه عاشق شد بر دگر
سر بر ره معشوقه زدم معشوقه سر زد بر ره دگر

زان روي خوشش صادق ويرانه عالم شده ام
نيرنگ جانم شد و صادق به ويرانه دنياي دگر

يار من هم بستر هر دل بي شكلي شده
من بي يار خراب هر مفلصي به خراباتي دگر

زنهار بر اين عاشق شيداي معشوقه پرست
كه به رودي همه دل و جان داد به مردابي دگر

مهر بر لب بزنم از همه نفرين و عتاب دلبرم
كه همه ناز به ما بود و نيازي به آناني دگر

بيش از اين بر خم ابروي گلم نتوان گفت
كه كلامم تيغ است و همه مصلح به آلاتي دگر

آخر اي شيرين لبم چون لبه ساغر مي
عطش اين لب خسته بكش و ببرم به دنيايي دگر

شه سواري جز نگارت عارف كس نديد
شاكر ربت بشو كه نبردستش به دوراني دگر

ما همگي در روزمره گي خود گم شده ايم

2005-01-05T07:00:00.000-08:00

آيا تا به حال به ريتم خسته كننده و يكنواخت زندگي خود گوش سپرده ايم ، شنيده ايم كه چطور افكار و ذهنياتمان هم چون ضربات قلبمان يكنواخت ميطپد ؟ آيا تا به حال رفت و آمدمان را ديده ايم كه چقدر شبيه نفس كشيدنمان يكنواخت و تكراريست ؟
آري اگر بايد زيست و زندگي كرد پس گونه اي خاص و اصلا دگر گونه بايد بود و طوري ديگر زندگي كرد و فقط به شكل ديگران نه زيست و اگر بايد رفت بي معطلي جامه بودن بدر كنيم و خرقه رفتن بر تن از اين درگه به در شويم
ما چنان روزمره گي براي خود خلق كرده ايم كه انگار از روز ازل تين روند بوده و حتي خودمان هم جزئي از اين روزمره گي هستيم ، ولي اين گونه نيست ، عيش و نوش و تفريح و لذت ، پاتوق كردن و لاگيدن و لاسيدن ، همه و همه گاميست در حركت يكنواختمان در اين روزگار گرد و يك شكل ، پس چه زيبا مينمايد كه هرزگاهي دگر گونه زيست كنيم و در نواختن ساز زندگي به گامي ديگر ساز كنيم و هر روز و هر روز به پرده اي زيباتر از پرده گذشته و رندانه تر بلبل و قمري به خراسان و عراق ، چغانه نوا زنان ياقوت نوروز خرم عشاق را بنوازيم

تو هم با من نبودي

2004-12-23T01:31:00.000-08:00

تو هم با من نبودي
تو هم بر دين خود عاشق نبودي
تو هم چون ديگران هر لحظه اي با دشنه اي بر پيكرم آرام نشستي
تو هم عابر به اين دشت ندار و پر خس و بي نعمت قلبم نبودي
تو هم خورشيد من در صبحگاه آفرينش ديگر نبودي
تو هم چون ماهي بودي
بر عمق آبي
ولي يكسر خراب هر انعكاسي
و چون ماهي هر آن از دست من لغزي به راهي
* * *
تو هم آدم نبودي
كه من اينگونه در دشت عدم عريان و لخت از بي كسي آرام بميرم
* * *
ولي بايد بميرم
كه تنها مرگ ، راست مي گفت

علي

2004-12-11T22:45:00.000-08:00

از علي گفتن لذت است و از علي نوشتن عذاب و شكنجه ، آخر چگونه ميتوان آهنگ زيبا و دلنشيني را حفظ نكرد و با دهان صدايش در نياورد و اما چگونه انتظاريست كه آن آهنگ را نوشت بدون دانستن كلمه اي از رقص و آواز ، نميدانم در اين بين علي چه نقشي داشت ! آيا تنها نتي بود با يك صدا و آهنگ ؟ و يا هفت حالت آفرينش صدا را در خود خلاصه ميكرد ؟ آخر علي خود گامي بود به ساز رفتن و گامي بود به گاه رفتن ، آخر علي علي بود
دورس قابيلان حسود و رنگ هر رقصي به صوفي گري هاي عاشقانه ، و ميتراي آفرينش و فارس جنگهاي حق و باطل و سلاف شعر و ادب ، و لاينحلي به شعورمان كه سيرآب هر بودني بود ؛ آخر چگونه ميتوان آدمي را به توصيف نشست كه انسان بود و به صفت تري ، خود را نمناك انسان تر شدن ميكرد و حال مرا اينگونه به دنبال واژه براي بيانش به اينجا ميكشاند كه طعم اين ضعف واژه را به بيانش بچشم
تو اي دوست باور كن قصد كلامم تراشيدن مجسه اي و يا الهه و خدايي نيست ، كه اين كار يكسره بيان ضعف و حراس آدمي از نسبي بودن دنياست ، ولي نميتوان اين واقعيت را نديد گرفت كه علي اجتماعي از خدايان و اسطورگان بود و در اينجا چه زيبا جلوه ميكند بياييم علي را از ديد يك انسان بنگريم و نه از ديد يك مسلمان و يا يك فرشته و هر چيز ديگر ، كه علي چيز و شي اي نبود ، علي اصل بودن انسان بود ، انساني كه تنش را تنها هراس لرزاندن عرش كبريايي به لرزه مي انداخت ؛ نميدانم ، نميدانم چگونه كودكيست كه هشت سالگي بيعت ميكند ، مرد سياست و كار و فيلسوف و سخنور و سخنگويي زبر دست است ، و چگونه جنگجو يست كه بعد از اتمام جنگ به لانه باز ميگردد و شمشير خون آلود به كنجي رها ميكند و قلم بدست ميگيرد و نثر و شعري غني برايمان ميسرايد ، خدايا اين همه ابعاد متضاد چگونه است ؟ آيا اين است تساوي در مصرف ، حتي در مصرف استعدادهاي خود كه تمامشان با هم رشد ميكنند و شكوفه ميدهند ؟
با اين همه او چگونه قدرتيست ؟ كه مطلق نيرو مينمايد ولي شبها سر به حلقوم چاه فرو ميبرد و بدون هيچ قصه و غصه خوردني مدتها به غم خود اشك ميريزد
حال اي ياران من بياييد نغمه اي ديگر به ساز خود بياموزيم و بياييم هشتمين نت را خلق كنيم ، كه بي رنگ و بي بو ولي پر صدا چون روحي بزرگ و ارجمند باشد و به دنبال رد پايي از رود پر تلاطم بودن چون مولوي با هنجره اي يا شمس گويان ، يا علي بگوييم و بگذريم ، كه علي خود گفت بهاي ما چيزي جز بهشت نيست پس بهاي خود به چيزي مفروشيد ؛ پس بياييم يا علي بگوييم و عشقي آغاز كنيم كه ديگر علي نگويد

علي درد شمشير را نفهميد و ما درد علي را

ستارگان آفتاب شويد

2004-12-05T02:50:00.000-08:00

زندگي ، بودن و ماندن و خواستن مان تماما به ارتباطي بستگي دارد كه با محيط پيرامون خود برقرار ميكنيم ، رابطه اي كه با انسانها ، حيوانات و گياهان ، اشيا و حتي آنها كه ديده نميشوند برقرار ميكنيم ؛ امروز ميتوانيم به سادگي خاصي كه جاده ابريشم حتي نميتوانست تخيلش را از ذهن خود بگذراند با يكديگر ارتباط برقرار كنيم ، ديگر ميتوانيم بدون اين كه از اتاق خواب خود خوارج شويم از فلان شركت آمريكايي به دلخواه خود خريد كنيم ، ديگر ميتوانيم با دوستان كودكي خود قرار ملاقات نگذاريم و بدون نياز به شرايط زماني و مكاني خاصي برايشان پيغام بگذاريم تا بعد پاسخمان را بدهند (آف لاين) . آه كه اگر روزي دوستي را ببينيم (آن لاين) چقدر لذت ميبريم
شايد بينديشيد كه زياده روي ميكنم ، هنوز ايران ما و شهر محل سكونت مان به اين صورت دستخوش اين مسائل نشده ولي اگر اين يك بيماريست ، پيشگيري اش چه بهتر از درمان مينمايد
آري چگونه ميتوان تمام حرفها را به وبلاگ و نامه هاي الكترونيكي (ايميل) و گپهاي اينترنتي (چت) بازگو كرد ، زيرا كه حرف در سه قاب ميگنجد ، يكي حرفهايي براي گفتن و نوشتن مثل حرفهاي من و شما به وبلاگمان يا به كتابي و شايد به مقاله و شعري ؛ دومي حرفهاييست براي نگفتن ، حرفهايي كه ثروت دل است و رازي سر به مهر كه هيچ گاه نبايد از دهان خارج شود ، زيرا تا زماني كه راز دلي ميباشد ثروت است ، و سوم حرفهاييست براي ديدن ، حرفهايي كه هيچ گاه از دهان خارج نميشود ، ولي به چشم ميآيد ، حرفهايي كه بايد ديدشان چون حرف خدا ، كه از براي ديدنش آدمي را خلق كرد
آري اين حرف ، حرف روح است ، حرف ارواحي ارجمند و بزرگ كه خواهان ديده شدن ميباشند ، حرف من و تو و شما و مايي كه به وبلاگمان مطالبي تراوش شده از ذهن قرار ميدهيم و نه براي نوشتن و لاگيدن ، بلكه براي ذهنيات و احساس خود ، آيا روحمان هرزگاهي به بيان حرف خود مجالي نميخواهد ؟ آيا او نميخواهد به زماني هر چند كوتاه به گاه صحبتي در محفلي صميمي در حين جمله سازي هايمان خود را از دريچه چشم بنماياند
آري او هم به گاهي كوتاه بايد ارضا شود ، بايد دوستاني بيابد ، بايد خود را با ايشان ببيند تا شايد كمي از تنهايي دنيايش كه ساخته ماست بكاهد
نميدانم براي يك درخواست ، خواهش و يا حتي يك تمنا اين قدر طول و تفسير نياز است ؟ آيا آدمي خود را با همنوعان خود اينقدر گم ميبيند كه كتابهايش ، سخنانش و رفتارش همه و همه ، مقدمه و نتيجه اي بخواهد ؟ دوستان ميخواهم بدون سر آغازي شيوه كلامم را يكسره تغيير دهم ، ميخواهم از آشتي بينمان بگويم ! بگويم ، چرا لينك وبلاگهاي همشهريانم همه در وبلاگ من نيست ؟ بگويم ماحتي با اين گستره قزوين چرا هنوز به خود اين اجازه را نداده ايم كه كوتاه زماني ، به چشمان هم لينكي بزنيم
ميدانم طلوع زيباست ، ولي تابش تا غروب بيان يك بودن محض است . حال شما دوستان را كه چون ستارگان در پهناي شب اينترنت قزوين ميدرخشيد و گونه اي افتخاريد كه شايد به دليل مسافتتان با زمين هنوز كشف نشده ايد ، ميخواهم كه دست در دست ما نهيد و توده اي باشيم كه در حين تابشي ستاره وار فرياد آفتابي گرم و صميمي با هم كشيم و بياييم به دوستي يمان اقتدا كنيم و بر سطح افتخارات استان لايه اي بيفزاييم و با ديداري به كشف سطوح و ستور يكديگرمان بپردازيم
تا ديدارمان بدرود

http://www.qazvinblog.com/

رونوشت همكاران

2004-12-02T09:38:00.000-08:00

ديگر دلم به ماندن رضايتي ندارد و حرف دلم حرف رفتن است و حرف خودم حرف دل ، ميخواهم اين روزگار معلوم و سياه را به حالتي نا معلوم و سپيد چون روحي ارجمند بفروشم و به قيمت تكه كاغذي كه با حركات ناموزون دست چند تا بر او ميزني و چون موشكي مي آفريني اش ، به همان سادگي خلقت تو موشك را رو به آسمان نشانه و با طعنه اي او را به دوردست ها راهي اش كنم
شايد در انديشه ات خيال كني از حقوق و مزايا ناراضي ام ، نه باور كن حرفم حرف روي شكم و يا زير آن نيست ، حرفم حرف رفتن و نماندن است ، حرف كينه از ميز و رياست و قدرت طلبي هاي بي مورد است كه خود بهتر ميداني اين ميز و نه آن سمت و قدرت براي هيچ كس ماندني نيست
آخر چگونه ميتوان اين شركت را و آن رياست را و اين و آن كارگراني را كه توده توده چون خوني كه رياست ميريزد ، لخته لخته به گوشه اي از محوطه اين شركت كه گستره اش از حجم روح تمام كارگران و كارمندان اينجا بزرگتر است تاب آورد ؟ چگونه ميتوان تحمل كرد كه چون كفتار بر سر سفره ي تازه دامادي كه چون به درشتي خود افتخار ميكرد هر چند حريص شهوت باشد به صرف نهاري چرب مينشينيم و ميخوريم و بادگلويي پيشه كار خود ميسازيم و در آخر ميگوييم عجب جوجه خوش مزه اي
خدايا شكر ، مگر هر چه رياست به ما داد براي خوردن است ؟ مگر اين نيست كه او در اتاق خود غذا ميخورد ؟ چرا اينگونه است ؟ انگار غذاي رئيس ها براي رئيس هاست و براي ما مضر است ! شايد هم يكي از طرفين در همين خوردن با ديدن ديگري اشتهايش كور شود
همكار خوبم حرف رياست حرف نفهمي ماست ، چرا با ما آنگونه رفتار ميكند كه جرئت نگاه كردن به چشمانش را نداشته باشيم ؟ چرا بايد بعد صحبت او به در و ديوار بخوريم ؟ از بي دقتي ماست در راه رفتن يا از تازيانه هاييست كه با كلامش بر تن افكارمان ميزند ؟
نميدانم كنجكاوي كه كجا خواهم رفت كه از اينجا بهتر است ؟ آري آنجا جاييست كه جاي ديگريست ، جايي كه براي استخدام شدن فقط بايد جاي ديگر مشغول به كار نباشيد ، آنجا فقط كارگران هستند و دوره اي را با هم ، خود و ديگران را از بودنهاي اين شركت ترك ميدهيم و بعد همه با هم به سوي منزلهاي از پيش ساخته شده خودمان ميرويم ، راستي حتي شما هم در آنجا منزلي داريد ولي هيچ كدام حمامي براي شست و شو و غسل ندارند ، زيرا آنجا نه تنمان كثيف ميشود زيرا كه نيست و نه روحمان نجس ، چون حرامي آنجا نباشد كه روح خود را به آن بيالايد ، آري آن مدينه فاضله تهفه ايست از رئيسي كه رئيس نيست بلكه همكار پر كارتر از ماست ، افسوس كه بابت عدم اعتياد به اينجا و آزمايش سو پيشينه به رياست در اين شركت بايد هم اكنون از نزد شما بروم
بدرود

رونوشت دوستان

2004-11-30T01:40:00.000-08:00

روزي به روزگاري نه چندان دور پدرم ناسوده از كم كاري و يا بيكاري خود تصميم بدان گرفت كه كاري برايم دست و پا كند و مرا به دنيايي جديد بخواند ، حال نميدانم بايد او را شاكر باشم و يا لعن و نفرين برو فرستم ، كه چرا مرا به آن شركت كذايي كشاند ، جايي كه روزگارم سياه ميشد و شبان گيسوانم سپيدشايد بينديشيد كه چرند ميگويم ، مگر خود تصميم نگرفته بودم كه بر آن كار گمارده باشم ؟ ميدانيد وقتي پدرم آن كار را برايم دست و پا كرد به كاري انجام شده قرار گرفتم و اجبار چاره كارم شد ديگر بيست و يك سال از آن روز ميگذرد و نميدانم اين غمار را به باخت تاختم يا نه ؟! ولي چه خوب مي دانم كه اين زمان در ذهنم از دوازده ساعت عبور ميكند و حال به نيمه دوم و مخالف خود گام گذاشته كه تازه به شكفه و زاري ميمانم ... .حال تصميم گرفتم ديگر قرارداد خود را به تمديد امضا نكنم و در اين شركت نمانم ، بروم به جايي بزرگتر از اينجا ، نميدانم كجايي كه هر كجا هست جاي ديگري است و اين نويي خود انگيزشي خواهد بود ،. آري شنيده ام آنجا سابقه كاري ام را نديد ميگيرند و بايد از نو شروع كنم . خب اين هم درديست و من بر سر اين دو راهي كه از سابقم بگذرم و يا از رهايي ، آيا آزادي بدون در نظر گرفتن محروميت ها و قل و زنجيرها و قفسها بهايي دارد ؟

نفرین

2004-11-28T06:52:00.000-08:00

الهي سقف آرزوت خراب بشه روي سرش
بياي ببيني كه همه حلقه زدن دور و برش
الهي كه روز وصال طوفان شه از سمت شمال
هيچي از اون روز نمونه به جز گلاي پرپرش
قسم مي خوردي با مني قسم مي خوردي به خدا
خدا الهي بزنه تو كمرت ، تو كمرت
من اهل نفرين نبودم ، چه برسه كه تو باشي
بياد الهي خبرت بياد الهي خبرت
عمرت الهي كم نشه اما پر از قصه باشه
زجر هايي كه به من دادي بكشي تا آخرش
الهي كه يه روز خوش از تو گلوت پايين نره
رسواي عالمت كنن اون چشاي در به درت
مي خام بدونم قد من عاشقته ؟ دوست داره ؟
اينكه رها كردي منو مي ارزه به دردسرش ؟
هرچي بدي كردي به من الهي اون با تو كنه
ببيني ديگري به جات رفته شده همسفرش

؟

2004-11-20T08:00:00.000-08:00

خدايا اين چه درديست كه گريبان بودنم در چنگال حريص خود به اسارت ميكشد ، خدايا چگونه آفريدي چنين بياباني تشنه كه هر چه جرعه جرعه آب بر لبانش بريزي باز بر تشنگيي اش رقم زده اي ، چگونه اعتياديست كه حتي باران فرود آمده از هفت آسمان را نه كه بنوشي و جاي خالي كني تا بر زمين و ضميرت نويد رويش گلي به يادگار او گذارد و تو تنهاي تنها با خاك خيال او تيمم به عشق ميكني

گربه من

2004-11-12T06:26:00.000-08:00

به نقطه اي زندگي مي كنم كه هميشه پر بوده از كمي مال ، نقطه اي كه تمام آبها و فاضل آبهاي شهر به آن سرازيرند و من به گوشه اي از اين نقطه آرام زندگي مي كنم و تنها دارايي دلم در اين ورطه از زندگي دوستي گربه اي است كه هر عصر بر بام كوچك خانه مان مي نشيند و در حين رد و بدل محبت بينمان و عشوه و ناز البته از سوي او با تكه ناني او را خوش آمد مي گويم
ولي جمعه ها ، نمي دانم جمعه ها چگونه است ، جمعه هايي كه محبت همسايه ام گل مي كند و تكه اي از گوشت هاي آويزان بر چنگك هاي قصابي اش را به سوي گربه ام پرتاب مي كند
شايد گربه ها محبت را درك نمي كنند
شايد گربه ام گوشت را از نان بيشتر دوست دارد
شايد هم مي خواهد قصاب را به يك جمعه از تنهايي در آورد
ولي هر چه هم باشد خسته از اين ناز نكردن و حتي دم تكان دادن گربه ام به جمعه ها هستم

و چرا در قفس هيچ كسي كركس نيست؟

2004-11-08T08:24:00.000-08:00

و چرا در قفس هيچ كسي كركس نيست و چرا كبوتران ضعيف را به قصد دام كشيدن به دانه اي مي فريبند . انگار كركس بلند پرواز آسمان جول فريب دانه اي خرد را نمي خورد زيرا كه به دام دريايي از آزادي بلند پروازي به دام است اما نه دامي كه بند و ريسماني در آن باشد كه جز بند سر زلف يار كه در بادهاي حراسان ز سياهي گيسوان او گرفتار شده و اين گرفتاري را سببي جز فكر آزاد كركس من نيست و آنگونه است كبوتر و قناري ضعيف قفس كه ثروت و وجود داشتن دانه اي از انبار مهر و خدايي يار آسماني كركس را به منقار ندارد

اسطوره

2004-11-07T08:08:00.000-08:00

شك در اين ندارم كه انسان هرزگاهي به اسطوره اي نياز دارد . اسطوره اي كه خلا‌ء و درد ضعف بزرگي را زير قدرت اهورايي خود مخفي كند . ولي بهتر نباشد كه اسطوره هاي من آن كسان باشند عرفان و معرفت از درياها و طوفانها و بيابانهاي پر از سراب گذرانده اند و حال من و تو چون كودكي كه چو طعام ، بر ضحمات پدر بر سفره آيد ، ناخواسته و يا خود ناخواسته عدا و بدا كنان فرش را نيز ملوس مي كنيم و مي رويم
ياران اين بدانيد كه آدمي اشرف مخلوقات است پس اين اشرف ته آفرينش قرار دارد نه در تفاله كه از تفاله و رسوب ولجن بوده ايم وحال در گاه پريدن از فرش به عرش بايدمان كه هجرت واجب همين پريدن از فرش بر عرش باشد هرچند نرسيدن كه گاه طي كردن مسير از رسيدن زيبا تر است وهمين پرشها وخوردن زمين هاست كه از ما پرندگان خوب تر مي سازد حال چگونه است كه من خواهم پريد ولي به پريدن ديگران چنان به به وچه چه راه انداخته ام كه تلقيني كه از خوب پريدن آن كس داشته ام هيچ گاه خود را لايق پريدن نمي دانم واين است كه آن كس ديگر رمقي به پريدن ندارد و چون مرداب مي نشيند و پرواز پرندگان را مي نگرد آني اي مرداب فرسو دگي هاي افكار اسطو ره هايت تو خود شاعر و ساحر و جاسعي اگر خود بخواهي و براي رسيدن به اوج شعر خود بسراي و نه اسطوره كه فقط راهنماي لغاتت آنان باشند كه اگر هم به قول ساده دلان كم آوردند از لغات قلمبه وسلمبه استفاده مي كردند سپس همين حفظ لغات براي شيوا شدن كلامت با آن نگاه هنر مندانه ات شعرو ادب را به هنر بياراييد `

هابيل و قابيل

2004-11-07T08:01:00.000-08:00

در قرآن نامي از هابيل و قابيل وجود ندارد و تنها در روايات و احاديث امامان اين دو فرزند آدم و حوا به اين نام خوانده شدند ، البته در تورات چنين تشابه اسمي وجود دار د كه اين دو برادر را هابيل و قائن خوانده است . ولي اين مسئله در انگيزه اين نگارش تاثيري ندارد و بحث اينجا تنها بر سر نخستين قتل بر زمين و ازدواج فرزندان آدم و حوا مي باشد كه دليل برانگيخته شدن اين انگيزه بابت تحقيق بنده حقير تنها خواست دوستي بوده كه مشتاقانه در پي شواهدي در دين خود بود تا اين سوالات برايش رفع شود البته اين مسئله خود دليل بر آن شد كه من هم بر نداشته هاي خود مشتي گرد دانستن بپاشم
امام علي بن حسن نقل ميكند كه اولين سرچشمه گناه و معصيت پروردگار تكبر است كه گناه ابليس بود و به خاطر آن از انجام فرمان خدا امتناع كرده و از كافران شد و سپس حرص بود كه سر چشمه گناه از ناحيه آدم و حوا شد و سپس حسد بود كه سرچشمه گناه فرزندش قابيل گرديد كه نسبت به برادرش هابيل حسد ورزيد و او را به قتل رسانيد
لازم به ذكر است كه هابيل و قابيل تصميم به آن مي گيرند كه براي خداي خود قرباني كنند و از آنجا كه هابيل دامدار بوده و همان طور كه انساني نيكو صفت بوده يكي از بهترين دامهاي خود را براي قرباني آماده مي كند ، قابيل هم زارع بوده و از همان جايي آلوده به انديشه اي ابليسانه بوده بدترين كشت خود را براي قرباني آماده مي كند ، هر دو قرباني هاشان بر كوهي قرار مي دهند و خداوند با صاعقه اي مهر قبولي بر قرباني هابيل مي زند (البته در تاريخ اين موضوع باز هم ديده شده) و همين موضوع باعث برانگيخته شدن حس حسادت در قابيل مي شود و برادر خويش را به قتل مي رساند كه اين روز به احتمال قوي بر طبق روايات چهارشنبه بوده است . حال قابيل با جسدي كه برادرش بوده بر بيابان پاي مي گذارد و كالبد بي جان برادر تنها مي گذارد و مي رود . ولي بالاخره از رنج و درد وجدان و احساسات برادرانه باز مي گردد ، كه لاشه برادر را در حلقه اي از حيوانات مردار خوار مي يابد ، عذاب اين قتل برايش دو چندان مي شود ، پس نعش برادر به دوش مي كشد و در بيابان به راه مي افتد كه پرندگان و لاش خوران هم به دنبال لاشه در تعقيب قابيل ، در اين هنگام است كه زاغي جسد زاغ ديگري بر دهان در نزديكي قابيل شروع به دفن كردن لاشه زاغ ديگر بوده (يا به دستور خدا و يا بر حسب غريزه كه زاغ طعمه خود را دفن مي كند) و قابيل از اين مسئله درس مي گيرد و الارقم درد و ناراحتي راه زاغ معلم را پيش مي گيرد و برادر مقتول را دفن مي كند
مسئله ديگر درباره ازدواج فرزندان آدم و حوا است كه در اين باره چندين روايت وجود دارد كه دو مورد منطقي ترشان را از نظر علما نقل مي كنم
يكي آنكه طبق روايات آدم اولين انسان روي زمين نبوده و بر اساس مطالعات علمي دانشمندان عمر انسان بر روي زمين را به چند ميليون سال تخمين زده اند اين در حاليست كه تاريخ فرود آدم بر زمين مدت زمان كمتري بوده است و اين خود مي تواند گواه براين باشد كه فرزندان آدم و حوا با بازماندگان انسانهاي پيشين كه در حال انقراض بودند رابطه جنسي بر قرار كرده باشند
و روايت ديگر اين است كه آدم و حوا فرزندانشان به همين دو فرزند ختم نمي شود (اين در حاليست كه يك نسل قبل ما اكثرا بيش از دو فرزند داشته اند چه برسد به نسلهاي قبل ايشان) و ازدواج فرزندان آدم به صورت ازدواج خواهر و برادري بوده كه البته امروزه در جامعه ما و حتي جوامع غربي اين مسئله عرف نيست كه بي شك از لحاظ علمي مشكلات و عواقب اين كار از لحاظ پزشكي هم ثابت شده است . ولي در آن زمان خاص از تاريخ بشر اولا برحسب شرايط زمان طبق روايات اين عمل مباح بوده و از سويي هنوز حكم تحريم ازدواج خواهر و برادر نازل نشده بوده است
ديگر اينكه بهترين تفسير از حق و حقيقت آنيست كه افكار حقيقت جوي خود را رها سازي تا خود راه را بيابد كه حق به دنبال حقيقت مي گردد و جوينده يابنده است
منابع متون و روايات تفسير نمونه

پذيرش حقايق

2004-11-01T07:28:00.000-08:00

همه حقايق براي اينكه پذيرفته شوند از سه مرحله مي گذرند
ابتدا مورد تمسخر واقع ميشوند
سپس با خشونت مورد مخالفت قرار مي گيرند
سرانجام به عنوان امر بديهي پذيرفته مي شوند

آرتور شوپنهاور

كيمياگر موفق

2004-10-28T08:05:00.000-07:00

در افكار امروزي كيمياگر آنيست كه فلزي بي ارزش را به طلا تبديل مي كند وكارش يكسره با آتش و فلز است
ولي كدام آنگونه كيمياگران بودندكه موفق شدند . آيا مي توان فلزي را به ديگر فلزي تبديل كرد ؟ و آيا مي توان از اسم ساده اي اسم ساده ديگري آفريد ؟ آري اين امكان ندارد ولي من كيمياگراني بسيار ميشناسم كه قادرند واژه اي ساده را به واژه ساده ديگري تبديل كنند
بله كساني هستند كه آهنگ ساز زندگي خود هستند و رقاص بزم سازهاي ديگران نيستند ولي چه نابخشودنيست گناه من و تويي كه زيبايي هاي اطرافمان را نديديم و محبتشان را پاسخي نميدهيم و چه ظالمانه مينمايد ديگر دمي را كه از كوچك ترين نيش روزگار نعره اي به آسمان هفتم بر آريم
نمي دانم چرا همه اطرافيانم به خيال خود عاشق ترين تنها ترين و بدشانس ترين و خلاصه در تمام ناگواري ها ترين آفرينشند ولي چه خوب بود مي دانستيم كه در اين دنياي ناقص و فاني ما هيچ مطلق و تريني نيست چه رسد به اين اسم و صفت من و تويي كه حتي نمي توانيم رنج كوچكي را به لذتي بزرگ كيميا كنيم
آري كيمياگر موفق انيست كه افسار زندگي به دست گره زده و حتي بابت رنجهايي كه مي كشد خودش برنامه ريزي مي كند زيرا گاهي صلاح در آنست كه رنج برد مانند آن روزي كه در مسير حركت سالخورده اي را مي يابي كه پاكت ميوه اش را نمي تواند حمل كند و
تو رنج آن لذت را به خواست خود تحمل مي كني

باز هم تنهايي

2004-10-28T01:17:00.000-07:00

من در ميان جمع دلم جاي ديگر است

پس ما هم بدرود

2004-10-22T07:49:00.000-07:00

اگر ميدانستيم ديگران از سخنانمان چه برداشتي مي كنند هيچ گاه كلامي نمي گفتيم
حال چون بيننده اي متن افكارت را خواندم و چون منتقدي كه نه از آنهايي است كه اول نقد مي كند بعد شايد بخواند كه اول نثر شيوا و روشنفكر مآبانه ات را خواندم و بعد به طرح سوالاتي كه بر فكرم فشار مي آورد تو را خبر دادم و چه خوب راهي پيشه ساختم كه در محضرت به نقد ذهنياتت ننشستم زيرا حتي خدا هم قبل از گذر سرات انسان را به نقد نمي كشد
دوست خوبم بدان كه جادوي خلقت بدست يگانه جادوگر آفرينش قلم خورد و من تنها به انگيزه بيان اين كيميا كه آدمي را چه زيبا از خاكي لجن و ملوس به رطوبت به دمي كوزه گرانه آن ساحر خلقت آفريد دست به كار شدم كه اگر غير اين دستي به قلم برم كاش قلم چون دشنه ي رفاقت شما دوستان بر قلبم زخمي بس عميق تر زند
دوست من آن زمان كه فكر به كار نيايد حرف آماده مصرف است پس چه نيكو باشد كه لحظه اي بينديشيم نه به رفتار ديگران بلكه به عمق اعمال خود . به عمق كردارمان مردد شويم كه دليل از آن همه بازي با چهره و لباس و واژه در چيست ؟ و آن گاه كه واقف شديم ديگر هيچ نگوييم و يكسره تلاشمان حركت از آدمييت به مرحله انسان شدن و گذشتن و رسيدن به انسان تر شدن باشد و اگر باز مجال و حوصله اي ماند و انگيزه اي شريف تر گلويمان فشرد سكوت پيشه سازيم و در انتظار باز شدن درب به گوشه اي از اتاق زندگي چاهي بيابيم و چون معشوقه ام ناله از جدايي سر دهيم زيرا كه مرغ باغ ملكوتيم و نيستيم از عالم خاك هر چند كه دو سه روزي قفسي ساخته اند از تنمان
آه كه چه خوب تر معناي سكوت را به من فهماندي كه هر كس خواند بايد فقط سكوت كند و اگر هم تصميم به بياني گرفت باز بايد يكسره تصديق باشد و اگر نه يكسره سكوت
به احترام سرخي بدرودت به نياز قلبم به ديدن چشمانت لگام خواهم زد
پس ما هم بدرود

تنهايي زائيده عشق است و بيگانگي

2004-10-22T07:46:00.000-07:00

به گفته فروم تنهايي زاييده ي عشق است و بيگانگي
آري تنهايي وضعيتي است كه انسان نسبت به اطراف خود عدم تجانس مي كند نه بدان معنا كه خود را تافته اي جدا بافته بداند نه بحث بر آن است كه ناخودي را بافته اي جدا مي داند ! و اين بينش آتشفشان عشق را فعال خواهد كرد و عاشق به شوق ديدار معشوق دل به ديدار هيچ نبندد و اگر هم به جمعي پر ز لذت باشد دلش جاي ديگر است كه اين خود عين بيگانگي است

زين گونه ام اي پرنده

2004-10-21T08:57:00.000-07:00

زين گونه ام كه در غم غربت شكيب نيست

گر سر كنم شكايت هجران غريب نيست

جانم بگير

جانم بگير و صحبت جانانه ام ببخش يارا

كز جان شكيب هست و ز جانان شكيب نيست

***

گمگشته ي ديار محبت كجا رود

نام حبيب هست و نشان حبيب نيست

عاشق منم

عاشق منم كه يار به حالم نظر نكرد

اي خواجه درد هست وليكن طبيب نيست

شعر سفر

2004-10-19T08:33:00.000-07:00

اي عزيز دل بريده ز من و ديار جانم به خدا كه دل بريدم ز تعلقات جانم

تو همي به تاخت رفتي ز سر خاك وجودم من همي سرمه زنانم ز غبار خاك جانم

به بهشت با تو رفتم به مه اش تو را سرودم ز نواي خوش نوايت بخدا گرفت جانم

نه به چشم و تاب وزلفت نه به زينت سرايت به خدا طمع نكردم به خدا عزيز جانم

به تمام هم رهانت چون گلي نظر فكندي باشد آن خار به ساقم به نگهباني تو جانم

عارفا قصد نيايش باشد بي هيچ چون و چرا پس سجاده به جان مي آلود مكن جانم

...شريعتي به من گفت

2004-10-12T09:22:00.000-07:00

بايد بر روي دو پاي خويش بايستيم و بايد از سرچشمه هاي اصيل فرهنگي خويش تغزيه كنيم و بايد از خيرگي و از غرق شدن بي اراده در ارزشها و قالبهاي فرهنگي بخود باز گرديم اما اين آغاز و عنوان كار است و سوال اين است كه منظور ار اين خويش كدام است ؟ ... متاسفانه در جامعه اي كه متوقف و راكد است سرنوشت معاني هم رقت بار است . وقتيكه مساله اي يا فكري مطرح ميشود غالبا نفهميده ندانسته و نشناخته قاطعانه در برابرش ايستادگي ميشود و نه تنها با استدلال با علم و سخن بلكه با همه راه ها و طرق غير اخلاقي هم كوبيده ميشود اگر طرف از گود در رفت خفه ميشود اما اگر پوست كلفت بود و به هر قيمتي ايستاد بعد مد ميشود بعد كه مد شد مبتذل ميشود و بقدري مبتزل ميشود كه خود آن آقا توبه ميكند ! ... اين بازگشت به خويش بصورتي در آمده كه كسانيكه به قيمتهاي دشواري اين مسئله را طرح كرده اند امروز حاضرند به هر قيمتي خودشان را از اين اتهام تبره كنند . بازگشت به خويش بصورت احياي خرافه ها و سنتهاي بومي وحشي در آمده در حاليكه بازگشت به خويش بمعناي دميدن آن روح سازنده و فعال كه در گذشته فرهنگ و جامعه و مدنيت ساخته است و نه به معناي بازگشت به مسائل مرده . يعني به آن شخصيت قوم انساني و نه نژادي و خوني بازگرديم . پس بايد به كند و كاو دقيق علمي در متن سرمايه هاي انساني علمي و فرهنگي دست به كار شويم

دوستم هستي ؟

2004-10-11T07:59:00.000-07:00

نميدانيم آنانكه مدعي دوستي با مايند ادعايي روا ميزنند يا رهگذران پياده روي زندگييمان هستند نميدانم آنانكه با ديدنم لبخند ميزنند از سر لذت بردن ميخندند يا پوزخندي از سر تمسخر لبانشان را ميارايد . كاش ميدانستم كه دوست گرمابه و گلستانم كه در حال به غربت روز به شب ميگذراند مرا ثانيه اي ياد ميكند . باز نميدانم دوست سربازم هم در گاه سكوت سان به من فكر ميكند يا آنگاه كه پيماني از سر نشتي افكارمان با فلان دوست بستيم به همان تري گذشت يا گوي لجبازي با خود را از خود ربود . حرفي نيست براي گفتن من اي سفر كرده كه براي تو همان شعر عشقم كه بر چرندياتم ميخواني نه براي درك درد زخمم كه فقط براي اضافه كردن يك عدد به كنتر وبلاگم شايد از سر ترحم به حروف واژگان مژگانم

نميدانم دوستي يك تجربه از يك برخورد خواهد بود يا يادگاري از محبت

نميدانم تو شنونده افكارم چون ديگر دوستانم پس از خواندم ضربدر كنار پنجره را تا عبد خواهي فشرد

كاش ميدانستم

عشق > معشوق

2004-10-03T08:47:00.000-07:00

روزي شيوانا پير معرفت يكي از شاگردانش را ديد كه زانوي غم بغل گرفته و گوشه اي غمگين نشسته است . شيوانا نزد او رفت و جوياي حالش شد . شاگرد لب به سخن گشود و از بي وفايي يار صحبت كرد و اين كه دختر مورد علاقه اش به او جواب منفي داده و پيشنهاد ازدواج ديگري را پذيرفته است . شاگرد گفت سالهاي متمادي عشق دختر را در قلب خود حفظ كرده بود و با رفتن دختر به خانه مرد ديگر او احساس مي كند بايد براي هميشه با عشقش خداحافظي كند . شيوانا با تبسم گفت : اما عشق تو به دخترك چه ربطي به او دارد ؟ شاگرد با حيرت گفت : ولي اگر او نبود اين عشق و شور و هيجان هم در وجود من نبود !؟ شيوانا با لبخند گفت : چه كسي چنين گفته است . تو اهل دل و عشق ورزيدن هستي و به همين دليل آتش عشق و شوريدگي دل تو را هدف قرار داده است . اين ربطي به دخترك ندارد . هر كس ديگر هم جاي دختر بود تو اين آتش عشق را به سمت او مي فرستادي . بگذار دخترك برود ! اين عشق را به سوي ديگري بفرست . مهم اين است كه شعله اين عشق را در دلت خاموش نكني . معشوق فرقي نمي كند چه كسي باشد ! دخترك اگر رفت با رفتنش پيغام داد كه لياقت اين آتش ارزشمند را ندارد . چه بهتر ! بگذار او برود تا صاحب واقعي اين شور و هيجان فرصت جلوه گري و ظهور پيدا كند

امواج دوستت دارم

2004-09-28T06:06:00.000-07:00

درد دلدادگي و دلباختگي درديست كه چشمانت به قلبم بخشيد
و وصال وجودت وصفي است كه شعر آرزوهايم خواهد بود
سر به سجده ي سكوت ، سراسر آوازهايم را برايت خواهم خواند و
تمام تنهايي و تشنگي تنم را به اميد شنيدن صداي تو رفع خواهم كرد اي
تنديس ترانه تنهاييم
دست دوستي دلم دامان دستانت را مي طلبد
اي آشتي آزادي و آزادگان
راوي روان و رخت بودم و حال واجب
مملكت مصرع و منظومه شدم

خدايا

2004-09-15T07:47:00.001-07:00

خدايا گاه گويي فرودآي

گاه مي گويي گريز

گاه فرمايي بيا

گاه گويي بپرهيز

خدايا اين نشان قربت است يا محض رستاخيز؟

هرگز بشارت نديدم تهديدآميز

اي مهربان بردبار , اي لطيف نيك يار

آمدم به درگاهت

خواهي به ناز دار خواهي خاردار

خواجه عبداله انصاري

و اما عشق

2004-09-15T07:47:00.000-07:00

عشق به ورطه ناكامي ماندن وگريستن به حال نداشته ها نيست

عشق قدرتيست كه فكر آن را به روح مي دمد و چون خوره به جان افتاده وتا محض رسيدن به معشوق امتداد داشته و پس از كاميابي به دارايي خرد و فكر تبديل خواهد شد

عزیزم سلام

2004-09-08T08:39:00.000-07:00

عزيزم بدان كه بودن بزرگترين نعمتيست كه خداوند به ما عطا فرموده تا زماني بسيار كوتاه را براي سنجش خود تجربه كنيم و آن روز كه به درگاه عبوديت خود مي شتابيم از لذت طي كردن و رسيدن به منزلگاه محكم تر درب را بكوبيم و با افتخار بگوييم منم درب را باز كن آري او مي داند كه تو همان هستي كه واژه لياقت از سر گذشتن از اين ناكجا آباد لايق توست پس درب برويت گشوده خواهد شد

عزيزكم اميدت را براي يافتن يار از آغاز به پايان و دوباره از پايان به آغاز تحسين مي كنم ولي بدان كه در اين جهان مادي يار روحاني تو منزلي ندارد و اين اشيا كه در خيابانهاي ذهنت حركت مي كنند نمامآ ساخته و پرداخته ذهنيست كه سعي در منحرف كردنت براي نكوفتن درب دارد . پس هدف بدان بدار كه يك تنه به سوي منزل يار روحاني وجودت گام برداري و به خودشناسي كه رسيدي كيمياگر زندگييت سلاح ديگر شناسي را در اختيار چشمانت خواهد گذاشت و اما اين را بدان كه اين شتاب گرفتن بسوي خود بدون لگام زدن بر اسب سركش هوس جز منحرف شدن راهي ندارد

عزيز دل خدايي را پرستش كن كه ايمان تو را به يغما نبرد ، كه سارق به دنبال چيزيست كه خود ندارد ، خداي بي ايمان فايده اي ندارد

دوست خوبم شاد زيستن در عين رعايت قوانين يك هنر است . قوانيني كه نه يهود و زرتشت و مسلمان و هندو تخيل كرده اند ، قوانيني كه تو از ادراك پيرامونت درك كردي

برق ايمان به موفقيت تو را از چشمانم طلب كرده و در جعبه اي از اميد به درگاهت تقديم مي كنم

درود و بدرود

برای یک دوست قدیمی

2004-08-30T01:55:00.000-07:00

طبع طبيعت تو طراوت را به افكارم هديه ميكند و بغض ترينت ديدگانم را پس باراني تر از ابر بهاران تزيين ميكند . خوب بياد دارم سحرگاه پروازت را كه چه خوب اوج ميگرفتي و مقصدت فقط فرا سوي آسمانها بود ، ولي بال افكارت چه زشت زخمي قانون بي قانوني نظام شعر زندگيمان شدآري در خاطرات آرامگاهم آن ظهر كه بر خاك افتاده بودي و در تكاپوي پريدن چه رنجور مينمودي ، ولي مست حضور ، به آسمان مينگريستي ، ترانه ي پاهاي كبوتران را گوش ميدادي و افسوس پريدن فكرت را مستانه به سرزمين دايم الخمر ها ميكشاند .ولي خوب بدان كه خواهد گذشت اگر چه به سختي كه بدون رنج گنجي ميسر نميشود و مزد آن گرفت كه جان برادر كار كرد ...در نبود تو با خاطراتت رفت و آمد كبوتران را مرور ميكنم كه چه تكراري در مداري خاص و هميشگي خود به هدف غنيمت شمردن آزادي لحظه اي ، كه صاحبشان به ايشان انايت كرده ميچرخند ، اما ... اما بدان كه پرواز در آسمان بي صدا ترين آزاديهاست و كبوتران آن ظهر همه در بند صياد به هدف خودنمايي صيد گيري در آسمان خيالشان پرواز ميكردند تنها به قصد سان ديدن صياد و ارضاي ميل خود بزرگ بيني او كه همه پر از سر و صدا بود پس به اميد پايان اسارتت از زنجير اين تن گوش به صداي پرواز كبوتران ميسپارم تا پايان شب كه به سحرگاهي دوباره در تداخل با تولد خورشيد شروع بي صداي تو را نزاره كنم .

پائلو کوئلیو

2004-08-14T11:43:00.000-07:00

سه نوع کیمیاگر وجود دارد

آنها که گنگ و مبهم هستند برای این که نمیدانند که درباره چه چیز در حال گفتگو هستند

آنهایی که مبهم هستند برای اینکه میدانند درباره چه چیز دارند صحبت میکنن. اما همچنین می دانند که زبان کیمیا گری زبانی هدایت شده به سمت قلبها می باشد و نه عقل و منطق

. سومین نوع آنهایی که هرگز درباره کیمیاگری چیزی نشنیده اند اما از طریق زندگیشان موفق به کشف سنگ فلسفی خواهند شد